Οι Εθνικοτοπικοί Σύλλογοι τίμησαν τον Δήμαρχο Περιστερίου Ανδρέα Π. Παχατουρίδη, για το μεγάλο πολιτιστικό και κοινωνικό έργο του, στην πόλη και στην τοπική αυτοδιοίκηση, την Τετάρτη 29 Νοεμβρίου 2023, στο κατάμεστο Εκθεσιακό Κέντρο Περιστερίου.

"Είμαστε «τρεις δήμαρχοι για 55 χρόνια, σε μία πόλη που έχει ζωή 90 χρόνια. Εμείς το 2024 θα γιορτάσουμε έτσι όπως πρέπει την πόλη μας. Αυτό που θέλω να πω, φίλοι μας αγαπημένοι, συνάνθρωποι και συμπολίτες μας είναι πως θελήσαμε σήμερα να με τιμήσετε βγάζοντας μπροστά τα συναισθήματα που μας ενώνουν και την κοινή συντροφική πορεία μας για 21 ολόκληρα, συνεχόμενα χρόνια. Σας ευχαριστώ από τα βάθη της ψυχής μου», σημείωσε στη σύντομη δήλωσή του ο Ανδρέας Παχατουρίδης.

«Ευχαριστώ ολόκληρο το Περιστέρι, μαζί και την Εθνική Ελλάδος που κλείνει μέσα του. Πόντιοι, Κρήτες, Ηπειρώτες, Πελοποννήσιοι, Μακεδόνες και Θρακιώτες, όλοι μαζί Περιστεριώτες αδελφοποιημένοι, με τιμάτε σήμερα ως άνθρωπο, που ακούμπησε την ύπαρξή του πάνω στο Περιστέρι και με φιλοτιμία προσπάθησε να προχωρήσει παραπέρα την αυτοδιοικητική ιστορία της πόλης», τόνισε στην ομιλία του, ο Ανδρέας Παχατουρίδης και πρόσθεσε: «Κλεισμένοι όλοι μαζί στη μεγάλη αγκαλιά ανθρωπιάς, της πόλης του Περιστερίου, όπως ακριβώς μέχρι και σήμερα, έτσι και πάλι, μέσα από την άρρηκτη σχέση μας και την άτρωτη γονιμότητά της, θα συνεχίσει να παίρνει σάρκα και οστά το όνειρό μας, για το Περιστέρι, την Περιστεριώτισσα και τον Περιστεριώτη, όχι μόνο του 2028, αλλά και της επόμενης εικοσαετίας».

Προς τιμήν του Ανδρέα Π. Παχατουρίδη παραβρέθηκαν και μίλησαν με ιδιαίτερα επαινετικά λόγια ο κορυφαίος σκηνοθέτης Κώστας Γαβράς, ο βουλευτής, πρώην Επίτροπος Ε.Ε., Υπουργός και Δήμαρχος Αθηναίων Δημήτρης Αβραμόπουλος, o νέος Περιφερειάρχης Αττικής, πρώην Υπουργός και Δήμαρχος Βύρωνα Νίκος Χαρδαλιάς, ο Πρόεδρος της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδας (ΚΕΔΕ) και Δήμαρχος Αμπελοκήπων – Μενεμένης Λάζαρος Κυρίζογλου.

Η εξέχουσα τιμητική γιορτή για τον Ανδρέα Π. Παχατουρίδη, πλαισιώθηκε καλλιτεχνικά με τη σπουδαία συμμετοχή της κορυφαίας καλλιτέχνιδας, σοπράνο Σόνιας Θεοδωρίδου.

Ακολούθησαν χορευτικά τμήμα της Ένωσης Ποντίων Περιστερίου, της Ένωσης Πελοποννησίων Περιστερίου - Δυτικής Αττικής, της Ένωσης Ηπειρωτών Περιστερίου “Ο ΠΥΡΡΟΣ”, της Αδελφότητος Κρητών Περιστερίου και έκλεισε η εκδήλωση με τον πυρρίχιο χορό ΣΕΡΡΑ.

Την εκδήλωση παρουσίασε ο γνωστός Δημοσιογράφος Γιώργος Κουβαράς, το «παρών» έδωσαν μέλη της Κυβέρνησης, του Κοινοβουλίου, Δήμαρχοι, Περιφερειακοί, Δημοτικοί και Κοινοτικοί Σύμβουλοι, Εκπρόσωποι Φορέων και Συλλόγων.

https://www.youtube.com/watch?v=cEbYmPOyPJM

Η ΕΝΩΣΗ ΗΠΕΙΡΩΤΩΝ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ«Ο Πύρρος»  όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος, 110 χρόνια μετά την Απελευθέρωση των Ιωαννίνων από τους οθωμανούς κατακτητές, πραγματοποίησε εκδήλωση μνήμης και διάσωσης της ιστορίας.

 Ο αγώνας για την απελευθέρωση των Ιωαννίνων υπήρξε η σημαντικότερη στρατιωτική αντιπαράθεση μεταξύ Ελλάδας και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στο μέτωπο της Ηπείρου, κατά τη διάρκεια του Α' Βαλκανικού Πολέμου (5 Οκτωβρίου 1912- 18 Μαΐου 1913).
Η πολεμική αναμέτρηση για την κατάληψη της πρωτεύουσας της Ηπείρου κράτησε σχεδόν τρεις μήνες, από τις 29 Νοεμβρίου 1912 έως τις 21 Φεβρουαρίου 1913, οπότε οι οθωμανικές δυνάμεις παραδόθηκαν στον διάδοχο Κωνσταντίνο, που ηγείτο των ελληνικών όπλων.

 

Τα πήραμε τα Γιάννινα

μάτια πολλά το λένε,

μάτια πολλά το λένε,

όπου γελούν και κλαίνε.

Το λεν πουλιά των Γρεβενών

κι αηδόνια του Μετσόβου,

που τα έκαψεν η παγωνιά

κι ανατριχίλα φόβου.

Το λένε χτύποι και βροντές,

το λένε κι οι καμπάνες,

το λένε και χαρούμενες

οι μαυροφόρες μάνες.

Το λένε και Γιαννιώτισσες

που ζούσαν χρόνια βόγγου,

το λένε κι Σουλιώτισσες

στις ράχες του Ζαλόγγου.

Ακούστηκε για άλλη μια φορά από την χορωδία της Ένωσης Ηπειρωτών υπό την διεύθυνση του κου Πολύζου.

Ο Πρόεδρος της Ένωσης Ηπειρωτών Περιστερίου κος Ζήκος Κόντης στην ομιλία του τόνισε ότι: θεωρεί ηθικό χρέος αλλά και μεγάλη ευθύνη το να τιμάμε κάθε χρόνο όσους πολέμησαν για την ελευθερία της πρωτεύουσας της Ηπείρου και να μνημονεύουμε την ηρωική τους αυτή πράξη για τις μελλοντικές γενιές. Ευχαρίστησε όλους όσοι παραυρέθηκαν στην όμορφη αυτή εκδήλωση και τίμησαν με την παρουσία τους την μνήμη των ηρώων.

Μετά την δοξολογία έγινε κατάθεση στεφάνου εκ μέρους του Δημάρχου κατέθεσε στεφάνι η αντιδήμαρχος κυρία Μαίρη Τσιώτα-Μάρκου, ο Ε Ε Σταυρός, ο σύλλογος ΗΠΕΙΡΩΤΩΝ Χαϊδαρίου, η ΈΝΩΣΉ ΗΠΕΙΡΩΤΩΝ Ιλίου, η ΈΝΩΣΉ ΑΡΚΆΔΩΝ, και η ΈΝΩΣΉ ποντίων Περιστερίου, η ΑΔΕΛΦΌΤΗΤΑ ΚΡΗΤΩΝ ΠΕΡΙΣΤΕΡΊΟΥ, και η ΠΑΝΕΙΠΗΡΩΤΙΚΗ, όλοι παρέστησαν με αντιπροσωπεία μελών ντυμένοι με παραδοσιακές φορεσιές.

Ακολούθησε γιορτή στην αίθουσα του Δημαρχείου όπου συμμετείχε πλήθος κόσμου. Ο αντιπρόεδρος Κωνσταντίνος Τριανταφύλλου απεύθυνε τον πανηγυρικό,  ακούστηκαν  τραγούδια της Ηπείρου από την χορωδία της Ενωσης μέ τον δάσκαλο Ευστάθιο Πολύζο. Στην συνέχεια οι παρευρισκόμενοι γευτηκαν κεράσματα με τσίπουρο και πίτες παραδοσιακές, ακολούθησεγλέντι με την ορχήστρα του ΓΚΙΤΖΙΟΣ Χρήστος.

Εκ μέρους των Ποντίων Περιστερίου εκδόθηκε ανακοίνωση που ανέρτησε στη σελίδα του Συλλόγου της, όπου ανέφερε, μεταξύ άλλων:

«Ήταν χρέος και τιμή μας να παρεβρεθουμε σε μια λαμπρή εκδήλωση αφιερωμένη σε ένα σημαντικό γεγονός της ιστορίας μας».

 ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΤΙΓΜΗ

21 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1913 ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ ΟΠΩΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΤΡΑΤΟΥ

Πηγή: Επίτομη Ιστορία των Βαλκανικών Πολέμων 1912 – 1913
Τόμος Β΄
Γενικό Επιτελείο Στρατού/Διεύθυνση Ιστορίας ΣτρατούΟ Ελληνικός Στρατός του 1912, διαθέτοντας σχετικά περιορισμένες δυνάμεις και όντας υποχρεωμένος να διεξάγει επιχειρήσεις σε δύο μέτωπα, της Μακεδονίας και της Ηπείρου, δεν ήταν δυνατό να αναλάβει επιθετικές ενέργειες ταυτόχρονα και προς τις δύο αυτές κατευθύνσεις. Έτσι αποφασίστηκε να δοθεί προτεραιότητα στην απελευθέρωση της Μακεδονίας, αφού το επέβαλλαν σοβαροί εθνικοί λόγοι.

Στην Ήπειρο διατέθηκε αρχικά δύναμη μιας μεραρχίας περίπου, υπό τον Αντιστράτηγο Σαπουντζάκη Κωνσταντίνο, με αμυντική κυρίως αποστολή που απέβλεπε στην εξασφάλιση της μεθορίου, η οποία άρχιζε από το Άκτιο (στον Αμβρακικό κόλπο), περνούσε από την Άρτα και κατέληγε στα Τζουμέρκα, συνολικού αναπτύγματος 150 χιλιομέτρων περίπου.

Παρ’ όλα αυτά, με την έναρξη του πολέμου, οι ελληνικές δυνάμεις στην Ήπειρο (Στρατός Ηπείρου) πέρασαν τον Άραχθο και αφού κατέλαβαν, μετά από σύντομο αγώνα, διάφορα δεσπόζοντα υψώματα στα βορειοδυτικά της Άρτας, προέλασαν προς την Πρέβεζα την οποία απελευθέρωσαν στις 21 Οκτωβρίου και την οργάνωσαν ως βάση εφοδιασμού τους.

Μετά τις παραπάνω επιτυχίες, αλλά και την ευμενή εξέλιξη των επιχειρήσεων στη Μακεδονία, το Υπουργείο Στρατιωτικών ενίσχυσε το Στρατό Ηπείρου με διάφορες μονάδες από το μακεδονικό μέτωπο και το εσωτερικό και μετέβαλε την αποστολή του από αμυντική σε επιθετική.

Επακολούθησαν σκληροί αγώνες, στη διάρκεια των οποίων τα ελληνικά τμήματα κατέλαβαν στις 28 Οκτωβρίου την ισχυρή τοποθεσία Πέντε Πηγάδια και συνέχισαν προς την πεδιάδα των Ιωαννίνων, όπου είχε συγκεντρωθεί ο όγκος των τουρκικών δυνάμεων. Παράλληλα, άλλα ελληνικά τμήματα, που εξόρμησαν από την περιοχή της Καλαμπάκας, απελευθέρωσαν στις 31 Οκτωβρίου το Μέτσοβο.

Στο μεταξύ όμως οι συνθήκες του αγώνα είχαν μεταβληθεί σημαντικά, λόγω των δυσμενών καιρικών συνθηκών και της σοβαρής ενισχύσεως των Τούρκων με νέες δυνάμεις από την περιοχή του Μοναστηρίου. Έτσι η προέλαση του Ελληνικού Στρατού ανακόπηκε και οι αντίπαλοι περιορίστηκαν σε ανταλλαγή πυρών και αγώνα προφυλακών.

Tο τελευταίο δεκαήμερο του Νοεμβρίου, ύστερα από απόφαση της Κυβερνήσεως να επιδιώξει την απελευθέρωση της Ηπείρου πριν από τη σύναψη συνθήκης ειρήνης μεταξύ των εμπολέμων, ο Στρατός Ηπείρου ενισχύθηκε με  τη IΙ Μεραρχία από τη Θεσσαλονίκη και ανέλαβε νέα επιθετική προσπάθεια.

Μετά όμως από αλλεπάλληλες ενέργειες, από 1 μέχρι 3 Δεκεμβρίου, οι ελληνικές δυνάμεις προσέκρουσαν στην οχυρωμένη τοποθεσία των Ιωαννίνων, όπου και αναχαιτίστηκαν. Επακολούθησε περίοδος στασιμότητας στο μέτωπο, μέχρι της ενισχύσεως του Στρατού Ηπείρου και με τις IV και VI Μεραρχίες από το Θέατρο Επιχειρήσεων Μακεδονίας, αφού στο μεταξύ είχε ολοκληρωθεί η απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης και της Δυτικής Μακεδονίας και ήταν δυνατή η αποδέσμευση δυνάμεων για την επίσπευση της απελευθερώσεως της Ηπείρου.

Νέα επίθεση που έγινε από τις 7 μέχρι τις 10 Ιανουαρίου 1913, με κύρια προσπάθεια κατά του Οχυρού Μπιζάνι, αναχαιτίστηκε και πάλι από τους Τούρκους, με πολλές μάλιστα απώλειες για τις ελληνικές δυνάμεις.

Τελικά σφοδρή επίθεση, που εκτοξεύτηκε στις 20 Φεβρουαρίου του ίδιου έτους, είχε ως αποτέλεσμα τον αιφνιδιασμό των Τούρκων, ιδίως από τη βαθειά ελληνική εισχώρηση στο δεξιό πλευρό τους και την «άνευ όρων» παράδοση στον Ελληνικό Στρατό της πόλεως των Ιωαννίνων, μετά δύο ημέρες (21 Φεβρουαρίου 1913) από τον Τούρκο Διοικητή Εσσάτ Πασά.

Η νίκη είχε βραβεύσει τις ακαταπόνητες προσπάθειες, τον απαράμιλλο ενθουσιασμό, τη φιλοπατρία και την ακλόνητη πίστη του Έλληνα μαχητή. Η απελευθέρωση των Ιωαννίνων, πέρα από την εξουδετέρωση κάθε σοβαρής τουρκικής αντιστάσεως στην Ήπειρο και την κυρίευση σημαντικού πολεμικού υλικού, είχε πρώτιστα σοβαρή επίδραση στο ελληνικό γόητρο, το οποίο μετά και από την επιτυχία αυτή εξυψώθηκε διεθνώς. Ο ενθουσιασμός, με τον οποίο ο λαός των Ιωαννίνων δέχτηκε την είσοδο στην πόλη των ελληνικών στρατευμάτων, κατόπτριζε και τον πανελλήνιο ενθουσιασμό, που ήταν πράγματι πρωτοφανής.

Μετά την απελευθέρωση των Ιωαννίνων, οι IV και VI Μεραρχίες της Στρατιάς Ηπείρου μεταφέρθηκαν στη Θεσσαλονίκη. Οι υπόλοιπες κινήθηκαν βορειότερα και μέχρι τις 5 Μαρτίου 1913 απελευθέρωσαν τις περιοχές της Βόρειας Ηπείρου Αργυρόκαστρο, Χειμάρρα, Αγίους Σαράντα, Τεπελένι, Πρεμετή και Κλεισούρα, ενώ η Κορυτσά είχε ήδη απελευθερωθεί από τις 7 Δεκεμβρίου 1912.

Ο ακραιφνής ελληνικός πληθυσμός των περιοχών αυτών υποδέχτηκε με απερίγραπτο ενθουσιασμό τα ελληνικά στρατεύματα. Οι απελευθερωτικοί όμως αυτοί αγώνες και οι θυσίες του Ελληνικού Στρατού δεν είχαν τα προσδοκόμενα αποτελέσματα. Οι προαιώνιοι πόθοι και τα όνειρα των Ελλήνων της Βόρειας Ηπείρου έμειναν τελικά ανεκπλήρωτα, αφού η Βόρεια Ήπειρος περιλήφθηκε με απόφαση των τότε Μεγάλων Δυνάμεων στο νεοσύστατο Αλβανικό Κράτος, αλλάζοντας απλώς κυρίαρχο.

Κλαρίνο, μοιρολόι και ξενιτιά…

Τα ηπειρώτικα

ΓΡΑΦΕΙ Η ΣΟΦΙΑ ΔΙΓΕΝΗ-ΚΟΛΙΟΤΑΣΗ (Ηπειρώτισσα νούσα | νύφη | ΘΕΣΠΡΩΤΙΑ)

Ένας δυνατός ήχος, που θυμίζει τη δύναμη του νερού, που κυλάει από την βουνοκορφή για να καταλήξει άλλοτε σε μύλους κι άλλοτε στη θάλασσα. Ο ήχος γίνεται πιο απαλός σαν το μικρό ρυάκι που περνάει ανάμεσα στα πλατάνια. Νανούρισμα στην κούνια ενός μωρού. Ανάμεσα στην αγριάδα των ηπειρώτικων ψηλών βουνών και στην γαλάζια ηρεμία της θάλασσας. Εκεί που συναντάς άλλοτε το «ορφάνεμα» των τόπων κι άλλοτε τη βουή της πόλης.

Κάθε φορά που οι Ηπειρώτες ανταμώνουν, μακριά από τον τόπο τους, θαρρείς πως σμίγουν για να σου θυμίσουν ότι η Ήπειρος ζει μέσα στον καθένα τους ξεχωριστά και σε όλους μαζί σαν μια υπέρμετρη δύναμη.

Αυτό είδαμε και σε αυτό το παραδοσιακό καλωσόρισμα του 2023. Ήταν όλοι εκεί. Υποδέχτηκαν τους καλεσμένους τους, δέχθηκαν κι αντάλλαξαν ευχές και τραγούδησαν και χόρεψαν!

Η ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΟΥ ΕΝΩΝΕΙ

Η Ήπειρος είναι αλήθεια πως είναι ένας μουσικός κυκεώνας µε πανδαισία ήχων, χρωμάτων και ρυθµών. Οι Ηπειρώτες έχουν τη μουσική σαν θρήνο, σαν νανούρισμα και σαν παρηγοριά. Είναι από τους ανθρώπους που ξέρουν να πενθήσουν και ξέρουν να γλεντήσουν.

Το αποδεικνύουν άλλωστε σε κάθε ευκαιρία γιορτής.

Στην Ένωση Ηπειρωτών Περιστερίου ζωντανεύουν τα χωριά και οι πόλεις τους. Μα από όπου κι αν είναι ο καθένας τους ξέρει τον σκοπό και το μέτρο, ξέρει το χορό και τα βήματα.

Το Ηπειρώτικο Πολυφωνικό Τραγούδι, ως φωνητικό είδος, είναι απέριττο στα μέσα της επιτέλεσής του, θέλει μονάχα φωνές και ψυχές.

Στην Ηπειρο υπάρχει ένα έθιµο που τηρείται σε όλες τις εκδηλώσεις, από τα γλέντια µέχρι και τους γάµους.  Κάθε φορά ξεκινούν αλλά και κλείνουν τις εκδηλώσεις τους µε ένα μοιρολόι.

Κι αυτό μπορεί να ακούγεται παράξενο όμως εκείνοι ξέρουν. Το µοιρολόι είναι ένας αυτοσχεδιασµός των µελών της ορχήστρας και κατά τη διάρκειά του θυµούνται τους ανθρώπους που χάθηκαν ή που δεν βρίσκονται µαζί τους στο γλέντι. Κυρίως όµως αυτούς που έχουν χαθεί. Αυτή είναι µια συνήθεια που τηρείται σήµερα και θα τηρείται για πάντα. Το γλέντι εξελίσσεται στη συνέχεια µε διάφορα τραγούδια. Κυριαρχούν φυσικά τα παραδοσιακά όργανα, όπως το κλαρίνο, το λαούτο και το βιολί.

Οι Ηπειρώτες έχουν τραγουδήσει πολύ για την αγάπη και για τον πόνο. Το τραγούδι «Γιάννη µου το µαντίλι σου» είναι χαρακτηριστικό παράδειγµα. Υπάρχει στην αφήγηση τόσο πολύ αίµα βαµµένο από την ξενιτιά που δεν µπορούν να το ξεπλύνουν ούτε πέντε ποτάµια.

«Αυτά τα τραγούδια ή τ΄ ακούς και ανατριχιάζεις ή δεν μπορείς να τ΄ αντέξεις. Δεν υπάρχει μέσος όρος. Είναι γιατί δεν προσπαθούν ν΄ αρέσουν αλλά να εκφράσουν κάτι, ακολουθώντας τον πιο σύντομο δρόμο για την λαϊκή ψυχή. Την αμεσότητα» (Μιχάλης Γκανάς).

Αυτοσχέδια γλέντια µε παραδοσιακές ηπειρώτικες πίτες και τσίπουρο. Τα µοιρολόγια, τα πολυφωνικά τραγούδια, η σύνδεση της µουσικής με τα λόγια των τραγουδιών:

«Στη δική µου γειτονιά, κάποτε µια λεµονιά, δυο λεµόνια είχε µόνο, στον κορµό κι όχι σε κλώνο» Έτσι ξεκινάνε τα λόγια στο τραγούδι που έχει ακουστεί από άκρη σε άκρη στην Ήπειρο, τα τελευταία χρόνια, γραμμένο από τον κλαρινίστα, Κώστα Βέρδη. “Το 1991 ρώτησα τον καθηγητή και μουσικολόγο Λαμπρό Λιάβα, πως μπορεί ένα σημερινό τραγούδι να θεωρηθεί παραδοσιακό; Η απάντηση του ήταν πως, “ο Χρόνος, η διάρκειά του και η αποδοχή του κόσμου το κάνουν αυτό”. Σήμερα χορεύουμε το “Στης Πικροδάφνης τον Ανθό”, που είναι παμπάλαιο τραγούδι, όμως σίγουρα στον καιρό του, κάποιος το έγραψε. Κι όμως ακόμη και σήμερα είναι το πρώτο που ζητάει ο κόσμος. Υπάρχει περίπτωση αυτό το τραγούδι να χάσει την αξία του;   Ένα τραγούδι για να γίνει αποδεκτό από τον κόσμο, θέλει καλή μελωδία και σίγουρα όχι φθηνό στίχο. ..”

Συνηθίζουμε ν’ αντιλαμβανόμαστε τη μουσική σαν μια μορφή ψυχαγωγίας ― σαν μια πολυτέλεια, τελικά σαν κάτι το περιττό. Και πράγματι η μουσική που συνήθως ακούμε αυτόν το σκοπό έχει: να διασκεδάσει. Ποια ήταν όμως η πρωταρχική λειτουργία της μουσικής; Για ποιο λόγο άρχισαν κάποτε οι άνθρωποι να τραγουδούν και να χορεύουν; Ο Κρίστοφερ Κινγκ, βραβευμένος μουσικός παραγωγός και μανιώδης συλλέκτης δίσκων γραμμοφώνου, υποστηρίζει ότι η μουσική στην πρωταρχική της μορφή είναι ένα γιατρικό για τις πληγές της ψυχής ― κάτι εξίσου απαραίτητο με τον αέρα και την τροφή.

ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΠΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΟΥΝ ΤΟΥΣ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΗΠΕΙΡΩΤΕΣ

Ἡ Ἤπειρος

ἑνὸς ἐλάχιστου

καὶ τοῦ περπατημένου ἀπὸ μυρμήγκια σβώλου

ὁ βόγκος

καθώς γεννοβολάει ἁπλότοπα βουνὰ

τοὺς λόγγους πλάθει καὶ τὰ δάση

γιὰ νὰ στολίσει τὸ κορμὶ τῆς γῆς

καὶ γιὰ νὰ δώσει διάβα στὴν ὁρμὴ τοῦ λάκκου

στοῦ ποταμοῦ τόν ίμερο

ὅταν τὸ ταπεινὸ δημιουργεῖ τὸ μέγα

Στὴν Ἤπειρο ὁ σεισμὸς καὶ ἡ ὀργὴ τῆς φύσης

τὸ ξύσιμο στῆς γῆς τὴ ράχη ἀπὸ θεό

μὰ πάνω ἀπ᾽ ὅλα τὸ σημάδι τοῦ ἐρχομοῦ

τοῦ φίλου τοῦ καλοῦ

Τὸ μήνυμα ἀπ᾽ τὰ ἐπέκεινα τοῦ βίου

γιὰ τὸν χαμὸ γιὰ τὴ ζωὴ γιὰ τὸ φιλὶ

καὶ τὴ στερνή τή σιωπὴ

μὴ καὶ φανοῦμε ἀτοίμαστοι

χωρὶς φασκιὰ καὶ λάκκο κι᾽ ἀγκαλιὰ χωρίς

Καί ὁ σεισμὸς γιορτὴ στὸ σπίτι

ὅταν ἡ πέτρα ἡ μιά χοροπηδάει στὴν ἄλλη ἀπάνω

μὲ τὴ χαρὰ τῆς γνωριμιᾶς

τῆς καλημέρας     (Ηπειρώτικο 2013)

-----------------------------------------------------------------------------------------

Τὰ ὄνειρα στὴν Ἤπειρο
τὰ δένουνε γερὰ μὲ ἀγράμπελη
ἀπό τὸ κότσι
καὶ τὰ κρεμᾶνε ἀψηλὰ στὸ σύννεφο
νὰ μὴν τὰ πιάνει πυρετὸς καὶ μύγα

τὰ δένουν μὲ ἀλογότριχες καὶ μὲ γερὴ θηλιὰ
τὸ ἕνα στὸ κατόπι τοῦ ἄλλου
καὶ τ᾽ ἀμολᾶνε ἀπ᾽ τὰ ψηλὰ τὰ ὂρη
μηνύματα στὸν ἄλλο κόσμο
τὸν χρόνους δρόμο μακρινό

μιά κούνια γιὰ τὸ λίκνισμα τοῦ ἀγέρα
καὶ μονοπάτι γιὰ τοῦ λύκου τὴ φωνὴ
πρὸς τὸ φεγγάρι

Φώτης Μότσης

Ο Ζήκος Κόντης είναι και πάλι πρόεδρος της Ένωσης και μελημά του είναι να ενώνει πραγματικά τους συμπατριώτες του, να διασώζει την παράδοση και να διαδίδει όλα εκείνα τα καλά του πολιτισμού της λεβεντογένας Ηπείρου.

Να σημειώσουμε εδώ ότι: οι εβδομαδιαίες συναντήσεις για χορό και τραγούδι ξεκινησαν στις 8 Ιανουαρίου στα γραφεία της Ένωσης Ηπειρωτών Περιστερίου, Αρκαδίας 35.

Ώρες και μέρες δραστηριοτήτων:

Χορευτικό Τμήμα:

• Κυριακή 19:00-20:30
• Δευτέρα 20:00-21:30
• Τετάρτη 19:00-20:30

Τμήμα Χορωδίας:

• Δευτέρα 18:00-20:00

Τηλέφωνα επικοινωνίας: 2105737310