Η 8η Μαρτίου έχει καθιερωθεί ως η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, μια ημέρα για τον εορτασμό των κοινωνικών, οικονομικών, πολιτιστικών και πολιτικών επιτευγμάτων των γυναικών παγκοσμίως., ενώ παράλληλα τονίζει την ανάγκη δράσης και επιτάχυνσης της ισότητας των φύλων. Το 1911 μόνο οκτώ χώρες επέτρεπαν στις γυναίκες να ψηφίσουν, η ίση αμοιβή για ίση εργασία ήταν πρωτόγνωρη, ενώ τα αναπαραγωγικά δικαιώματα ήταν ανύπαρκτα. Από τότε έχουν γίνει μεγάλα και σπουδαία βήματα.
Ενώ κάποτε οι γυναίκες δεν μπορούσαν να ψηφίσουν, τώρα ηγούνται χωρών. Ενώ κάποτε απαγορευόταν να εργαστούν, τώρα διαχειρίζονται εταιρείες. Σχεδόν σε όλο τον Δυτικό κόσμο οι γυναίκες έχουν δικαιώματα που οι παλαιότερες γενεές θα μπορούσαν μόνο να ονειρευτούν, αλλά ακόμα δεν υπάρχει πλήρης ισότητα. Γιατί δεν είμαστε ακόμα εκεί; Γιατί τα δικαιώματα που έχουν οι γυναίκες δεν είναι ασφαλή; Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας είναι μια ευκαιρία να αναγνωρίσουμε τις σύνθετες προκλήσεις που αντιμετωπίζουν γυναικείοι πληθυσμοί όπως οι έγχρωμες γυναίκες και οι γυναίκες με αναπηρίες και να σταθούμε κοντά τους. Είναι μια ένδειξη αλληλεγγύης προς τις γυναίκες που ζουν σε χώρες, στις οποίες είναι αδύνατο να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους. Τι πραγματικά εορτάζουμε την ημέρα της γυναίκας;
«Ψωμί και ειρήνη» ήταν το σύνθημα κατά τη διάρκεια μιας απεργίας εν καιρώ πολέμου το 1917. Τέσσερις ημέρες μετά την απεργία, ο τσάρος αναγκάστηκε να παραιτηθεί και η προσωρινή κυβέρνηση χορήγησε στις γυναίκες το δικαίωμα ψήφου.
Το μωβ, το πράσινο και το λευκό είναι τα χρώματα της Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, σύμφωνα με τον ιστότοπο της Ημέρας της Γυναίκας.
Συγκεκριμένα αναφέρεται πως «το μωβ σηματοδοτεί τη δικαιοσύνη και την αξιοπρέπεια. Το πράσινο συμβολίζει την ελπίδα. Το λευκό αντιπροσωπεύει την αγνότητα, αν και μια αμφιλεγόμενη έννοια».
https://www.youtube.com/watch?v=RPKLnykPgH8
ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΤΟΝ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΚΟΣΜΟ;
Θα σας πω ένα αποκαλυπτικό ντοκουμέντο για την θέση μας ως γυναίκες στον κόσμο και το κοινωνικό σύνολο. Η γυναίκα, όπως μας την παρουσιάζουν οι Γραφές έχει το ρόλο της και τα κυριαρχικά δικαιώματά της σχεδόν παντού. Η γυναίκα γίνεται μητέρα και ως εκ τούτου έχει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που πηγάζουν από το μέρος της καρδιάς και που χαρακτηρίζουν την μητρότητα. Είναι ευαίσθητη, συναισθηματική, αλλά ταυτόχρονα και δυναμική και ανθεκτική.
Έμαθα να σας πω για το πρώτο ερωτικό τραγούδι που ακούστηκε ποτέ από ανδρικά χείλη για την γυναίκα: «Αυτό είναι επιτέλους οστό από τα οστά μου και σάρκα από τη σάρκα μου!»…
Αλλά από εκείνο το ερωτικό τραγούδι μέχρι σήμερα η γυναίκα ψάχνει την χαμένη ισότητα και ισοτιμία.
Σε ένα κόσμο που δεν την λυπάται η γυναίκα πασχίζει να βρει την αρχή της ύπαρξής της και αντιστέκεται διαρκώς στις σύνθετες προκλήσεις που αντιμετωπίζουν γυναικείοι πληθυσμοί όπως οι έγχρωμες γυναίκες και οι γυναίκες με αναπηρίες. Αναζητά δρόμους αλληλεγγύης προς τις γυναίκες που ζουν σε χώρες, στις οποίες είναι αδύνατο να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους.
«Ψωμί και ειρήνη» ήταν το σύνθημα κατά τη διάρκεια μιας απεργίας εν καιρώ πολέμου το 1917. Τέσσερις ημέρες μετά την απεργία, ο τσάρος αναγκάστηκε να παραιτηθεί και η προσωρινή κυβέρνηση χορήγησε στις γυναίκες το δικαίωμα ψήφου.
Και μετά; Τί έχασε με την κατάκτηση αυτή και τι κέρδισε;
Σήμερα οι ευθύνες των γυναικών έχουν διευρυνθεί. Μετά από τόσες και τόσες διακηρύξεις, η γυναίκα βρίσκεται ακόμη στο στόχαστρο μιας μερίδας κακότροπων ανδρών. Πατέρας, σύζυγος, αδελφός, γιος, αφεντικό όλοι διεκδικούν το πάνω χέρι στη ζωή της.
Μπορεί να νέρωσαν το κρασί τους, επειδή τους ξεπέρασαν τα πράγματα και οι γυναίκες βγήκαν δυναμικά μπροστά διεκδικώντας παιδεία, ελευθερία, ίσα δικαιώματα στην εργασία, εξουσία, οικονομική αυτονομία. Αλλά και πάλι, δυστυχώς, το τέρας καιροφυλακτεί και βγαίνει στην επιφάνεια συχνά, είτε ως σεξουαλικό απωθημένο είτε ως οικονομικό.
Στον 21ο αιώνα και καθημερινώς ακούγονται κακοποιήσεις γυναικών και φόνοι. Σαν ποτέ να μη συμβιβάστηκαν κάποιοι ότι μια γυναίκα τους γέννησε και αυτούς. Και μια γυναίκα θα γεννήσει τα δικά τους τα παιδιά. Ότι και οι γυναίκες είναι άνθρωποι με ίδιες ανάγκες όπως οι ίδιοι.
Η Μαρία Γκίνη, Προϊστάμενη Νοσηλευτικής στο Κέντρο Υγείας Καλυβίων με μεταπτυχιακό
στην Κοινοτική Νοσηλευτική και Νοσηλευτική Δημόσιας Υγείας.
Η κα Ζωή Γιαννάκη, Εκπαιδευτικός και επικεφαλής της Δημοτικής Παράταξης Αλλάζουμε ζωή στο Μαρκόπουλο.
Και η Βανέσα Μαραγκού, Αξιωματικός στην Πολεμική Αεροπορία με μεταπτυχιακό στη διαχείριση καταστροφών και κρίσεων από το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών Μάς δίνουν μέσα από αυτή την ενότητα την δική τους εκδοχή για τον ρόλο των γυναικών στον σημερινό κόσμο.
Ας τις ακούσουμε.
