Ξεκίνησε σήμερα 22 Αυγούστου το 25ο Γαβούστημα Καππαδοκών στην Ανάβυσσο. Γίνεται Πρώτη φορά στην Αττική υπό την Αιγίδα της Περιφέρειας Αττικής, του Δήμου Σαρωνικού και του Συλλόγου Μικρασιατών Καππαδοκών Αναβύσσου και φέρνει κοντά τους απανταχού Καππαδόκες.

Γαβούστημα σημαίνει αντάμωμα σύναξη, συνάντηση προέρχεται από το Καππαδοκικό ρήμα γαβουστίζω - καβουστίζω. Σημαίνει και Ενώνω, συνδέω και κρατά ζωντανή τη φλόγα της μνήμης.

12 Σύλλογοι Καππαδοκώ από όλη την Ελλάδα χορεύουν σε αυτό το αντάμωμα και μαζί διασώζουν τοπικούς χορούς και τραγούδια.

Το 1997, μετά από συνεργασία όλων των Καππαδοκικών Συλλόγων, πραγματοποιήθηκε η πρώτη πανελλαδική συνάντησή τους στη Μάνδρα Λάρισας. Από τότε, κάθε χρόνο, όλοι οι Καππαδόκες, συναντιόνται σε διαφορετικό μέρος κάθε φορά, σε μία γιορτή αναβίωσης εθίμων, παρουσίασης χορών από τις αλησμόνητες πατρίδες και γνωριμίας με νέους Καππαδόκες.

Ο ήχος της μουσικής, οι κινήσεις των χορευτών, η ζεστασιά των ανθρώπων που συμμετέχουν και που απλόχερα μοιράζουν ευγένεια, καλοσύνη και φιλικότητα δημιουργούν μια ατμόσφαιρα ειδυλλιακή με αποτέλεσμα, όλοι να δίνουν με περισσό ζήλο το δυναμικό “παρών” τους σε κάθε συνάντηση. Το αξιοσημείωτο των συναντήσεων αυτών είναι η συνεχής επικοινωνία των ανθρώπων που συμμετέχουν και η γνωριμία, πολλές φορές, συγγενών που λόγω της εγκατάστασης των προγόνων τους σε διαφορετικούς τόπους μετά την μικρασιατική καταστροφή, δεν είχαν την ευκαιρία της επαφής. Πέραν όμως των ουσιαστικών λόγων, οι συναντήσεις αυτές δίνουν την ευκαιρία στους κατοίκους των πόλεων και των χωριών, στις οποίες φιλοξενούνται, να γνωρίσουν μία πλούσια παράδοση άγνωστη σε πολλούς.

25ο Γαβούστιμα - 22 και 23 Αυγούστου στην Ανάβυσσο Αττικής Διαχρονική αξία οι Εμπειροτέχνες Μουσικό σχήμα, θα ντύσουν μουσικά με ήχους και τραγούδια και αυτό το Γαβούστιμα.

https://www.facebook.com/kosmoglou/videos/1079488767678549?idorvanity=346356088769016&locale=el_GR

Ο Γιώργος Σεφέρης περιγράφει με γλαφυρή εκφραστικότητα στο βιβλίο του «Τρεις μέρες στα μοναστήρια της Καππαδοκίας» το ασύλληπτο τοπίο που αντικρίζει κανείς σ’ αυτά τα μέρη. 

«Ταξιδέψαμε ακόμη καμιάν ώρα. Προχωρούσαμε τώρα μέσα στα πιο αλλόκοτα σχήματα πού μπορεί να χωρέσει ο νους του ανθρώπου. Κάθε είδος αιχμής: το δόντι, το καρφί, η σφήνα, η λίμα, το πριόνι, το μαχαίρι, σε υπερφυσικά μεγέθη τσακισμένα, σπασμένα, ανάκατα μας περιστοιχίζαν, πετρωμένα – ένα ανεκδιήγητο εδαφικό κουρέλιασμα φυτεμένο με μονόπετρα κάθε μορφής, κάποτε καπελωμένα με ένα σκουφί από βράχο, με χρώματα που άλλαζαν, καθώς περνούσαμε από ρεματιά σε ρεματιά, άλλοτε άσπρα, άλλοτε τριανταφυλλιά, ή ελαφριά πράσινα».

Προκόπι, Άβανος, Σινασός, Μουταλάσκη, Καισάρεια… Πόλεις αγίων, μαρτύρων, πόλεις ενός Ελληνισμού που άνθησε, καταδιώχθηκε, ξεκληρίστηκε…

«Οικογένειες έσβησαν… Οι μισοί και παραπάνω χαθήκανε στο δρόμο. Χάλαγε η φωλιά μας. Πώς θα την ξαναχτίζαμε; Θρήνος, κλαυθμός και οδυρμός απ’ άκρη σ’ άκρη…»(Αυθεντική μαρτυρία πρόσφυγα για τον ξεριζωμό).

Τα αγιασμένα χώματα της Καππαδοκίας, λένε πως είναι το όγδοο θαύμα του κόσμου κι αυτό το θαύμα το ζούμε και μέσα από την παράδοση αναμένοντας το επόμενο Γαβούστημα…