Το «Έως Εδώ» να μη παραμείνει σύνθημα αλλά στάση ζωής
ΓΡΑΦΕΙ Η ΒΑΝΙΤΑ ΣΩΦΡΟΝΗ,
Πρόεδρος Δ.Ε.Ε.Π Ανατολικής Αττικής Νέας Δημοκρατίας
8 Μαρτίου. Ημέρα της Γυναίκας. Δύσκολος πραγματικά ο απολογισμός αν αναλογιστούμε τον αριθμό των γυναικών που δολοφονήθηκαν. Δύσκολος ο απολογισμός αν μετρήσουμε τον αριθμό των γυναικών που υφίστανται καθημερινά ψυχολογική και σωματική βία.
Ακόμη πιο δύσκολο η έμφυλη και η ενδοοικογενειακή βία να βρουν μια θέση μέσα σε κείμενα, όταν η ίδια η ζωή αποδεικνύει ότι δυστυχώς βρίσκουν θέση μέσα στην οικογένεια, στις σχέσεις, στην ίδια την κοινωνία.
Με αυτή την αγωνιώδη σκέψη και από τη θέση της Προέδρου της Δ.Ε.Ε.Π Ανατολικής Αττικής αποφασίσαμε με τον Τομέα Επικοινωνίας ότι ήρθε η ώρα για δράση. Είναι αδιανόητο απλώς να παρακολουθούμε τα περιστατικά βίας, απλώς να παρακολουθούμε δολοφονίες γυναικών, χωρίς να παρεμβαίνουμε. Είναι αδιανόητο επετειακά και μόνον να τιμούμε τη Γυναίκα μία φορά το χρόνο, χωρίς τις υπόλοιπες 364 ημέρες να αναπτύσσουμε δράσεις για την αντιμετώπιση αυτού του εκτεταμένου τελικά φαινομένου.
Η πρώτη μας δράση έχει καθορισθεί για τις 21 Μαρτίου και πρόκειται για μια ανοιχτή ενημερωτική συζήτηση με δύο βασικά σκέλη. Το πρώτο σκέλος αφορά τις στρατηγικές πρόληψης της βίας και το δεύτερο σκέλος την προστασία των κακοποιημένων γυναικών.
Θα ήθελα με μεγάλη έμφαση να αναφερθώ σε αυτόν τον πρώτο πυλώνα της εκδήλωσής μας, καθώς η ασφάλεια των γυναικών δεν αφορά μόνον τη νομοθεσία και τις δομές για την αποτελεσματικότερη στήριξη των θυμάτων, αλλά και τις έγκαιρες προληπτικές παρεμβάσεις.
Και αυτός κυρίως είναι ο ρόλος μας ως Δ.Ε.Ε.Π. Η πρόληψη δεν είναι στενή κρατική υπόθεση, δεν αφορά μόνον και ποτέ δεν αφορούσε μόνον μια κυβέρνηση. Η πρόληψη απαιτεί έναν συντονισμό πολιτικό, κοινωνικό, υπηρεσιακό, απαιτεί τη συνεργασία πολλών διαφορετικών φορέων, απαιτεί δράσεις στο σχολείο, στην οικογένεια, στο χώρο εργασίας. Απαιτεί τελικά τη συμμετοχή της ίδιας της κοινωνίας.
Εμείς λοιπόν ξεκινώντας με την Ημερίδα της 21ης Μαρτίου έχουμε θέσει έναν καίριο στόχο: να παρέμβουμε στην Ανατολική Αττική με δράσεις ευαισθητοποίησης της οικογένειας και των τοπικών κοινωνιών αφενός, αφετέρου με ενημερωτικές δράσεις για την αντιμετώπιση των στερεοτύπων για τη βία κατά των γυναικών.
Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι ταυτόχρονα με την ενημέρωση των τοπικών κοινωνιών για όλα τα νομοθετικά εργαλεία, για όλες τις δομές στήριξης που υπάρχουν για μια κακοποιημένη γυναίκα, θα τρέξουμε δράσεις με τη συμμετοχή των τοπικών κοινωνιών που βοηθούν ώστε να μην κακοποιείται η γυναίκα. Δράσεις για την πρόληψη της βίας, για την πρόληψη της κακοποίησης.
Το ερώτημα βεβαίως που τίθεται είναι: Aρκούν όλα αυτά;
Όχι δεν αρκούν. Χρειάζονται αυτά και πολλά περισσότερα.
Εμείς όμως αναλαμβάνουμε την ευθύνη μιας πρωτοβουλίας. Αναλαμβάνουμε την ευθύνη να μην κρύψουμε το πρόβλημα κάτω από το χαλί. Αναλαμβάνουμε την ευθύνη να μην μιλάμε μια φορά το χρόνο για όλα αυτά ή κάθε φορά που συντελείται ένα περιστατικό βίας ή ακραίας βίας.
Αναλαμβάνουμε την ευθύνη να μιλήσουμε και να δράσουμε για το πρόβλημα που αρχίζει και αποκτά διαστάσεις κοινωνικού συμπτώματος.
Και αυτή η ευθύνη είναι πολιτικά επιβεβλημένη και κοινωνικά αναγκαία. Είμαι σίγουρη ότι σε αυτή την κατεύθυνση θα δουλέψουν ενεργά όλα τα μέλη της Δ.Ε.Ε.Π και όλα τα μέλη των Οργανώσεών μας. Είμαι σίγουρη ότι θα έχουμε συμμάχους και συμπαραστάτες μέλη της κυβέρνησης που χαράζουν τις σύγχρονες πολιτικές για την αντιμετώπιση της βίας κατά των γυναικών. Είμαι σίγουρη ότι θα έχουμε αρωγούς κοινωνικούς φορείς και την Εκκλησία. Είμαι τέλος σίγουρη ότι οι ίδιες οι τοπικές κοινωνίες θα μετέχουν ενεργά, ώστε το «Έως Εδώ» να μη παραμείνει σύνθημα αλλά στάση ζωής.
