Είναι ακόμα 17:45. Κατεβαίνεις από το αστικό λεωφορείο 122 στην στάση Άγιος Δημήτριος. Τα αυτοκίνητα πηγαινοέρχονται στην λεωφόρο με υψηλές ταχύτητες. Φόβος. Αποφασίζεις να περάσεις τη διάβαση πεζών, όσο ακόμα έχει φως, γιατί μετά από λίγο όταν σκοτεινιάσει πέφτει βαθύ σκοτάδι! και η διάβαση δεν περπατιέται και προπαντώς η σκάλα που οδηγεί σε αυτήν δεν κατεβαίνεται. Είναι απρόσβατη.
Πατάς λοιπον το πρώτο σιδερένιο σκαλί, όλα καλά. Το δεύτερο καλά. Στο τρίτο νιώθεις το πόδι σου να βουλιάζει. Κοιτάς κάτω και είναι σπασμένο. Σκέψου τώρα να το κατέβαινες αυτό χωρίς φυσικό φώς...Τι να κάνεις όμως πρέπει να κατέβεις, να περάσεις την λεωφόρο από κάτω και να βγεις απέναντι που σε περιμένουν.
Τελευταίο σκαλί δεν υπάρχει είναι όλο σπασμένο! Το πηδάς... 
Περνάς την διάβαση και βγαίνεις στο επίπεδο δρόμου εκεί αν δεν ξέρεις και έχουν πέσει μαυρα σκοτάδια θα πέσεις πάνω σε ξερόκλαδα από τη μια και μια σπασμένη - καμουφλαρισμένη σιδερένια στήλη από την άλλη. 
Μέρα ακόμη τα βλέπεις αλλά αν νυχτώσει και δεν βλέπεις καλά ή δεν την προσέξεις μπροστά σου σίγουρα θα βρεθείς τα απίκουπα που έλεγε και η γιαγιά μου....
Οι φωτογραφίες που τράβηξα από την επικίνδυνη σκάλα της διάβασης πεζών ίσως ευαισθητοποιήσουν τις τεχνικές υπηρεσίες του Δήμου, της Περιφέρειας και των φορέων τους.
Όσο για την ορατότητα και τα ξερόκλαδα; μία από τα ίδια.
Προσοχή μην πάτε νύχτα στο σημείο και αλοίμονό μας αν πιάσουν οι βροχές γιατί πιο κάτω ένα μισομπαζωμένο ρέμα χάσκει κάτω από την λεωφόρο έτοιμο να την καταπιεί...
Ο Θεός να μάς φυλάει !!!
