ΜΑΜΑ ΣΕ ΑΓΑΠΩ. ΞΕΡΩ ΠΩΣ ΕΧΩ ΠΑΝΤΑ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ «ΔΩΜΑΤΙΟ» ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ … -ΝΑΤΑΣΑ: Σχεδόν πάντα όλοι δίνουν συμβουλές για το μεγάλωμα ενός παιδιού. Κάθε είδους. Από κάθε θέση. Γιαγιάδες, παππούδες, παιδίατροι, ειδικοί, περαστικοί, γνωστοί και άγνωστοι εξηγούν τι πρέπει να κάνει μια μητέρα και τι όχι. Όμως κάθε παιδί ξέρει ενστικτωδώς ότι η δική του μητέρα κάνει το σωστό για εκείνο. Τι είναι άραγε αυτό που συμβαίνει; Πώς γίνεται αυτό το υπέροχο δέσιμο παιδιού και μητέρας; ΣΟΦΙΑ: Όλα αρχίζουν από την κυοφορία, ίσως κι από πιο πριν την στιγμή της σύλληψης και καθώς περιμένουμε το μωρό στο σπίτι γίνεται κάτι συνειδητά και ασυνείδητα υπέροχο. Η γέννα, εύκολη ή δύσκολη και έπειτα ο ερχομός στο δικό του δωμάτιο ή το δικό του κρεβατάκι, δίπλα μας, στο σπίτι. Το ντύνουμε, το στολίζουμε, το προετοιμάζουμε καιρό με κάθε λεπτομέρεια. Έτσι γίνεται και με την δική μας ψυχική γωνιά. Αυτή που θα φωλιάσει όλη η αγάπη μας για αυτό το πλασματάκι. Εκεί στο μέρος της καρδιάς. Κάνουμε χώρο κι ανοίγουμε ένα δωμάτιο για αυτό. «Ένα δωμάτιο στην καρδιά. Άλλες μητέρες το κάνουν με μεγάλη ευκολία, από ένστικτο, αυτόματα. Για άλλες είναι πιο δύσκολο, απαιτεί συνειδητή δράση και προσπάθεια το να ανοίξουν χώρο στην καρδιά τους. Προσπαθούν όμως, παλεύουν. Κι όταν έρχεται ένα δεύτερο μωρό, πολλές μητέρες ανησυχούν πως δεν θα μπορέσουν να το αγαπήσουν όπως το πρώτο. Όμως να, ανοίγει ένα νέο δωμάτιο στην καρδιά, αποδεικνύεται πως η καρδιά έχει μεγάλη ευελιξία. Πως μπορεί να προσφέρει αγάπη άνευ όρων. Σε αυτό το δωμάτιο, σε αυτά τα δωμάτια, οι φιλοξενούμενοι θα μείνουν για πολλά χρόνια και οι μητέρες είναι οι οικοδεσπότες τους. Ακόμα όμως κι όταν τα παιδιά μεγαλώσουν και φύγουν, τα δωμάτια δεν κλείνουν. Μένουν πάντα ανοιχτά».
- Πράγματι πολύ επιτυχημένη αυτή η σύνδεση. Για αυτό τα παιδιά όσο κι αν μεγαλώνουν έχουν βαθιά επίγνωση ότι η αγάπη της μητέρας τους είναι πάντα εκεί.
Mια σύγχρονη μητέρα, η κα. Βανίτα Σωφρόνη, πρόεδρος της ΔΕΕΠ Ανατολικής Αττικής και η κα. Ζωή Γιαννάκη, Εκπαιδευτικός μας μιλούν για τις σημερινές μητέρες και την σημαντικότητά τους στον κόσμο κάθε παιδιού. Για τον ρόλο της εκπαιδευτικού, που γίνεται η δεύτερη μάννα των παιδιών μας στα πρώτα τους χρόνια στο σχολείο. Η μητέρα ταυτίζεται με το παιδί της και το θεωρεί μέρος του εαυτού της, έτσι ώστε να αισθάνεται την χαρά του και την λύπη του σαν να είναι δικές της. Υπάρχει μια στενή συναισθηματική αλληλεξάρτηση μεταξύ των δύο. Αγάπη επίσης, κατά τον Ρούντολφ Σάφερ, αναπτυξιακό ψυχολόγο, σημαίνει μεγάλη ευαισθησία στο άτομο που αγαπάς. Χωρίς την ευαισθησία κανείς δεν μπορεί να βιώσει την παρουσία του άλλου. Αυτή η ευαισθησία προσφέρει τη δυνατότητα να ανταποκρίνεται κανείς σωστά στις ανάγκες του άλλου και να μπορεί να προβλέψει την συμπεριφορά του. Κάτω από την ευαισθησία βρίσκεται η ικανότητα της μητέρας να βλέπει τα πράγματα από την πλευρά του βρέφους. Αυτό προϋποθέτει μια συναισθηματική συμμετοχή που έχει άμεση σχέση με την προσωπική εξέλιξη της μητέρας που την απαγκιστρώνει από κάθε εγωκεντρισμό. Μέρος της μητρικής αγάπης είναι η εναρμόνιση της μητέρας με το παιδί της σε τέτοιο σημείο, που σύμφωνα με το γνωστό αν και ανεπιβεβαίωτο παράδειγμα, όπως αναφέρει ο Σάφερ, “το κλαψούρισμα του παιδιού της θα την ξυπνήσει , όταν ούτε μια καταιγίδα δεν θα το κατορθώνει”. Σαν χθεσινά παιδιά, σημερινοί ή αυριανοί γονείς, έχουμε όλοι άμεση εμπειρία της μητρικής φροντίδας. Η μητρική φροντίδα μετατρέπει την ερμηνεία σε μετάφραση. Αντέχει τη δυσαρέσκεια και την επιθετικότητα, μεταβολίζει τη βία σε τρυφερότητα και κατανόηση. Παραλαμβάνει από το βρέφος ένα ακατανόητο απελπισμένο βίωμα, μια κραυγή απόγνωσης, και του επιστρέφει μια ανθρώπινη μετάφραση, έναν κατανοητό κόσμο με νόημα. Η μητέρα είναι θαλπωρή, η μητέρα είναι τροφή, η μητέρα είναι αυτή η κατάσταση της ευφορίας, η γεμάτη ικανοποίηση και ασφάλεια. Η μητρική αγάπη είναι μια άνευ όρων επιβεβαίωση της ύπαρξης και των αναγκών του παιδιού. Η επιβεβαίωση αυτή της ύπαρξης του παιδιού έχει δύο όψεις: η μία είναι η μέριμνα και η ευθύνη, απόλυτα αναγκαίες για την επιβίωση και την ανάπτυξη του παιδιού. Η άλλη όψη όμως προχωρεί πολύ πιο πέρα από την απλή επιβίωση. Είναι εκείνη η στάση που ενσταλάζει μέσα στο παιδί την αγάπη για τη ζωή, που το κάνει να αισθάνεται πως είναι ωραία που είναι ζωντανό, πως είναι ωραία να είναι αγόρι ή κορίτσι, πως είναι ωραία να βρίσκεται σε αυτή τη γη! H μητρική αγάπη έχει θεωρηθεί ως το ανώτερο είδος αγάπης και ως ο ιερότερος συναισθηματικός δεσμός Η μητρική αγάπη για το παιδί που μεγαλώνει, αγάπη που απολύτως τίποτα δεν επιθυμεί για τον εαυτό της, είναι ίσως το πιο δύσκολο είδος αγάπης που μπορεί να πετύχει κάποιος, αλλά και μερικές φορές το πιο απατηλό, εξαιτίας της φυσικής άνεσης με την οποία μία μητέρα αγαπά το βρέφος της.
